Een smakelijk verblijf Heerlijk die wind door mijn haren. Ik heb de kust intussen achter me gelaten en rijd met mijn scooter door het mooie, Portugese platteland. Plotseling hoor ik een luide knal. Terwijl ik aan de kant van de weg sta, zie ik wat er aan de hand is. Een lekke band! Balen! Daar sta ik dan. Gelukkig zie ik op loopafstand een interessant huis. Ik ben er bijna wanneer een man me tegemoet loopt. Het is Luis, de eigenaar van het hotel. Hij kent iemand die erg handig is en hij wil hem wel even voor me bellen. Omdat ik toch moet wachten nodigt Luis me uit in de theesalon van het hotel. Ik word verwend met een verse kruidenthee. Hij vertelt me dat hij naast de vele overheerlijke soorten kruidenthee ook verschillende soorten honing, kaas, wijn en jam heeft. Allemaal zelfgemaakt! Verrukkelijk! Ik kan ze hier allemaal proeven en als ik er geen genoeg van kan krijgen kan ik ze ook nog kopen in het winkeltje bij het hotel. Terwijl ik alweer van mijn derde kop kruidenthee met honing aan het genieten ben, komt Luis naar me toe. Mijn band is weer geplakt. Nu al? Hij moet lachen om mijn reactie. Ik kan ook gewoon een paar nachtjes heerlijk blijven overnachten. Het is ten slotte een hotel. Dat is een goed idee! Dan kan ik namelijk nog dagen lang genieten van alle overheerlijke producten. Quinta do Mel
Klein maar fijnIk vind het altijd knap dat hoteleigenaren een naam voor hun hotel kunnen bedenken. Een naam waarbij je direct wordt geprikkeld, maar die ook precies de lading dekt. Bij Hôtellerie La Petite Couronne, dat wordt gerund door Iwan en Nancy, is dat zeker het geval. En bij dit alles kun je ook nog eens rekenen op hun gastvrijheid en veel luxe. Wat wil een mens nog meer?Het hotel ligt in het plaatsje St. Cricq Chalosse in het zuidwesten van Frankrijk, is klein van opzet, helemaal nieuw en heeft het niveau van een 3-sterren hotel, maar ik zou ze 4 sterren geven... Als ik met mijn koffers bij de receptie aankom, staat Nancy mij al op te wachten met een dienblad vol glazen. ?Welkom in ons optrekje. Dit is 'Floc de Gasgogne', het drankje uit onze regio en dat moet je écht proeven?, zegt ze lachend en overhandigt mij een glas. Ik neem een slokje. Smaakt prima! Ik voel direct de vermoeidheid van mijn reis wegglijden. Een half uurtje later vraagt Nancy of ik klaar ben voor een rondleiding over haar domein. Samen lopen we naar het zwembad met de poolhouse, waar gasten kunnen ontbijten en de hele dag door drankjes kunnen bestellen. Trots neemt Iwan mij vervolgens mee naar de Dutchtub; een speciaal bad dat op hout wordt verwarmd en volgens hem mens en natuur dichter bij elkaar brengt. Dat ga ik morgen eens uitproberen! We lopen verder en ik zie overal hout. Apart wel, maar het zorgt ook wel weer voor een natuurlijk en sfeervol geheel. Het past helemaal in de omgeving van de heuvels van Chalosse. Vanuit mijn kamer heb ik daar trouwens ook prachtig zicht op. De ligging is werkelijk uniek. In 1 uur sta je met je voeten in het zand en net zo lang doe je er over naar de bergen. Bij deze gedachte word ik blij en heb ik echt zin om hier een weekje te blijven. Nadat Nancy mij met nog meer tips heeft achtergelaten in mijn kamer installeer ik mij even later op het terras. Om even bij te komen en mij voor te bereiden op de dag van morgen. De eerste activiteit morgen op mijn agenda weet ik al: een bezoek aan de Dutchtub! Hotellerie La Petite Couronne
De lessen van geluk ?Smaakt het?? Eigenaar Nino kijkt me aan. Stiekem heeft de man me vandaag een paar mooie lessen geleerd. Les 1: een eerste indruk is belangrijk, maar er is altijd ook nog een tweede indruk. Les 2: vergeet vooral niet om om het hoekje te kijken. En les 3: in Finca las Rosas word je heel gelukkig. En oja, dan is er nog les 4: bedank vriendelijk voor zijn eigen gebrouwen likeur. Toen ik Nino voor het eerst zag, moest ik denken aan een boer, wat niet gek is aangezien zijn finca op een prachtig boerenlandgoed ligt. Daarbij heeft hij flinke kolenschoppen en altijd een dikke Montecristo sigaar in zijn mond. Mijn eerste indruk? Bijzonder aardig, maar aan zijn woordenstroom kwam maar geen einde. Ik dacht nog: hoe kan hij een finca hebben waar rust onder de Spaanse zon hoogtij viert? Eenmaal hier moest ik lachen om mezelf. Nino en ik genoten in stilte (les 1) van de natuur omgeven door fruitbomen en casas in Canarische stijl. Samen liepen we rond langs het zwembad, de jacuzzi en de gele charmes. ?Eigenlijk bestaat Finca las Rosas uit twee delen. Kijk maar eens om het hoekje, steek de smalle weg over en op 100 meter lopen vind je La Tanguera. O, en pluk onderweg wat vers fruit!? En daar trof ik zijn gloednieuwe casas. Van binnen zijn ze op bijna identieke landelijke wijze ingericht als honderd meter verder, maar hier waren de werkmannen nog bezig met de laatste perfecte details. Kortom: les 2.?Nog een slokje?? vraagt Nino als ik zijn likeur op heb. We staan op mijn terras in de zon. ?Doe mij maar een huisgemaakte wijn deze keer?, lach ik. ?Les 4!? lach ik. De vogels fluiten en ik zucht diep. Ik voel me intens gelukkig en dat is de allermooiste les van vandaag. Finca las Rosas
Join the family ?Dat gevoel van ergens thuiskomen. Hoe voelt dat?? Een goede vriendin van hier op het eiland vroeg het toen we aan zee lagen. ?Het is zoals bij Can Planells.? Ze keek me vragend aan. ?Ik zat in het dorpje Sant Miguel te genieten van een cava en sprak met de eigenaar van het café over de geheimen van het dorp. Hij vertelde me over Can Planells. Een agroturismo in de heuvels omgeven door fruitbomen en weelderig groen. ?Een charmante finca met een persoonlijke touch,? beloofde hij. Eenmaal daar zou ik Joan, de eigenaar, vanzelf tegenkomen. En wie trof ik aan bij aankomst? Joan. Hij zwaaide net een paar gasten uit. Opvallend: iedereen lachte en ik hoorde nog ?het liefste zou ik hier voor altijd blijven.? Stiekem keek ik rond. Naar de heuvels, de bloeiende tuin, het zwembad dat schitterde. De eeuwenoude boerderij met haar prachtige bogenramen, dat typische eeuwenoude Ibiza-hout, op de terrassen genoten mensen van de zon. Joan?s vader kwam aanlopen. ?Welkom!? lachte hij. ?Kom dan lopen we een rondje.? In de tuin zaten gasten te picknicken, hij wees me de plek waar je buiten een vers ontbijtje krijgt. ?Onze gasten zijn als familie!? Ik besloot direct te blijven. Na een paar minuten kwam Joan er lachend bij. Met z?n drieën liepen we naar mijn stijlvolle suite met eeuwenoude balken, mooi hout en lichte kleuren. Joan's vader ging mijn koffer halen en vroeg of ik er nog eentje met hun drinken zou op mijn terras. En dat deden we, lachend, tot de avond viel.? Mijn vriendin kijkt me aan. ?En dat is hier vlakbij?? Ik knik. Ze staat op. ?Kom, we gaan naar huis?, lacht ze. ?Naar Can Planells.? Can Planells
Bijna 10 jaar geleden werd de Duitse Elke Sellmann hoteldebotel verliefd. Verliefd op Lanzarote, op haar man Juan die ze daar ontmoette én verliefd op een bouwval dat midden in het fascinerende lavalandschap van het eiland lag. En nu ik zelf in hun Finca Las Laderas op Lanzarote ben geweest, begrijp ik wel waarom! Tijdens de jaren van de verbouwing zagen Elke en Juan hoe de ruïne van de oude boerderij die ze samen kochten, langzaam maar zeker veranderde in hun thuis. En niet alleen dat van henzelf, maar ook dat van hun gasten. In de finca bouwden ze namelijk ook drie mooie appartementen voor rustzoekers zoals ik. Daarbij lieten ze zoveel mogelijk details van de authentieke boerderij in tact. Elke wees me in mijn appartementje zelfs op de steen waaraan ooit de kameel werd vastgebonden! Overal voel je het onbegrensde doorzettingsvermogen en de grote hoeveelheid liefde die Juan en Elke hebben gestoken in de verwezenlijking van hun droom. En toen ik eenmaal met een schaaltje olijven en een koud drankje aan het zwembad zat en het zwarte zand en de spierwitte finca zag glinsteren in het zonlicht, werd ik ook verliefd. Tot over mijn oren op Finca Las Laderas. Finca Las Laderas
Toch handig, een auto. Tijdens mijn rit over het eiland Rhodos ben ik terecht gekomen in het stadje Lindos. Nadat ik de adembenemende Akropolis bewonderd heb, plof ik neer op een terrasje en bestel een ijskoffie. Pff, het is een warme dag vandaag. Gelukkig heb ik een plekje in de schaduw gevonden. Al gauw raak ik aan de praat met een Griekse vrouw, die aan het tafeltje naast me zit. Ze woont niet ver hier vandaan. Ze vraagt me wat ik tot nu toe van de omgeving vind. Er is altijd zon, de cultuur is interessant en de natuur is prachtig. Rhodos is één van mijn favoriete bestemmingen. Ik kom daarom ook telkens weer terug en elke keer opnieuw is het genieten! De vrouw glimlacht vriendelijk en vertelt dat ze een mooi plekje weet. Het ligt hier toevallig in de buurt. Nadat ze me uitgelegd heeft hoe ik het beste kan rijden, neem ik afscheid en ga op weg. Kort daarna loop ik door een blauw poortje en zie drie prachtige villa?s voor me liggen. Wauw! Dit is inderdaad een mooi plekje! De villa?s worden omgeven door een grote tuin en het uitzicht over de Navarone baai is werkelijk adembenemend. Wanneer ik mijn villa binnenloop valt mijn mond open. Wat een ruimte. Ik denk dat ik wat vrienden ga bellen, zodat ik al deze luxe en comfort kan delen. Genoeg ruimte voor logés! Maris Villas
Het geluk van de zonsopgang ?Als de nacht bijna voorbij is, kom ik je ophalen,? mijn goede vriend Manos lachte. En toen vertelde hij dat we naar een baaitje zouden gaan waar de Grieken zelf vakantie vieren. Waar het water kristalhelder is en het zandstrand heerlijk. En dat zich daar iets heel bijzonders zou afspelen. En wat ik toen nog niet wist, was dat ik op die magnifieke plek naar boven zou kijken en Erivolos Apartments zou ontdekken. Een plek waar ik met een grote glimlach niet meer weg te slaan ben. Manos en ik reden in alle vroegte naar de kleine baai van Lygaria, net naast het plaatsje Agia Pelagia. ?Veel Grieken bouwen hier hun vakantiehuis en ook ik ben dat van plan. Het ligt maar 20 kilometer van Heraklion. In de zomermaanden is het er gezellig druk, maar toch is het er ook kleinschalig gebleven. En je kunt daar iets heel moois ervaren.? En daar zat ik even later met een kopje koffie in mijn hand en mijn voeten in het zand. Heel langzaam kwam de zon magistraal tevoorschijn uit de zee. ?Mijn dag kan niet meer stuk!? riep ik toen de zon half boven het water hing. Ik stond op rekte me uit. En terwijl ik dat deed, zag ik bovenop de berg een gebouwtje prijken. En zag ik daar ook een zwembad?En nu sta ik op één van de balkons die ik van beneden zag. Erivolos is mijn nieuwste trots. Er is inderdaad een zwembad met een poolbar, een prachtige tuin en de studio?s hebben een mooi uitzicht! En ook van binnen ziet het eruit zoals ik hoopte: comfortabel en in de kleuren van de omgeving. Beneden zie ik mensen het strand opkomen en hierboven geniet ik in stilte van de zon. Ik zucht diep en glimlach naar Manos. ?Dank voor deze heel bijzondere dag!? Erivolos
Vijf sterren in de hemel ?En dat vertel je me nu pas?? Ik ben verbijsterd, maar blij. ?En het hotel van Finca de Las Salinas is ook hier?? Santiago en Paco knikken en als ze mijn ongeduld zien wordt hun lach groter. Het is de mannen overduidelijk gelukt mij te verrassen. Het zit zo: Santiago is de eigenaar van een van mijn eerdere ontdekkingen namelijk de huisjes Casas Vistas Salinas. Paco, mijn goede vriend en trotse eilandbewoner, nodigde mij onlangs uit om samen te lunchen met Santiago. ?Het is tijd,? had hij gezegd en dat ik moest komen met een lege maag. We spraken af op het terras in Arrieta. Ik was vroeg en streek neer in de felle zon aan een strakblauwe hemel. De mannen kwamen aan en vertelden me lachend: ?Hier blijven we niet. We gaan naar Finca de Las Salinas: één van de bekendste restaurants van het eiland en de chef-kok heeft 5 Michelinsterren.? Ik glimlachte. Toen ik aankwam bij de Finca vond ik de locatie al meteen impressionante. Het 18e eeuwse gerenoveerde gebouw doet aan als een minikasteel en naast de trap maakt ook het pad met die mooie bloemen je entree groots. Maar handig als ze waren, hadden de mannen me afgeleid en zo goed als ze me kennen was het gelukt. Wat is namelijk het geval: Santiago blijkt ook de eigenaar te zijn van deze prachtige Finca die naast het restaurant ook een spa- en welnesscentrum heeft, een zwembad, een bodega, tuinen met vulkaanzicht maar bovenal: het is een hotel! De inrichting van de hotelkamers is authentiek, kleurrijk en sfeervol: zo slaap je in de voormalige stallen van deze eeuwenoude boerderij en open je ?s ochtends de openslaande deuren naar je terras. In de Finca vind je sfeervolle zitjes met mooie kunst aan de muur en overal ademt kleurrijk die authentieke Canarische touch. Én het draagt Santiago?s signatuur: gastvrij, comfortabel en tot in de puntjes doorgedacht. Bij het zwembad ga ik zitten op een van de bedjes. ?Nog meer verrassingen?? Ik kijk ze lachend aan. En dan zegt Paco: ?Je mag hier een paar dagen blijven!? Wat is het toch leuk dat je nooit weet hoe een dag verloopt. Glimlachend dus, in Santiago?s droomwereld. Hotel Rural Finca de las Salinas
Al het goede van de natuur Niets is wat het lijkt, zegt men wel eens. Maar hier bij de eeuwenoude Agriturismo I Vigneti is dat alles behalve waar. Hier is alles echt en puur, hier waan je je in het ritme van de natuur. Vanochtend vertrok ik uit het stadje Alghero om een paar kilometer verderop Gianfranca en haar zus te ontmoeten. De zussen Pirisi groeiden op de familieboerderij die al eeuwenlang voor de lokale bevolking de lekkerste biologische groenten, vers fruit en wijn verzorgde. Maar de zussen voegden er iets extra?s aan toe, want ?Deze plek is zo mooi, daar mogen meer mensen van genieten.? Agriturismo I Vigneti was geboren. Ze bouwden appartementen en hotelkamers en vele faciliteiten die allemaal symbool stonden voor wat de natuur je te bieden heeft. Gianfranca stond me op te wachten met een vers gemaakte cappuccino en al genietend nam ik alles eens rustig in me op. De palmbomen en de bloemen wuiven je te gemoed als je het 10 hectare grote landgoed oprijdt. De wijnvelden en landerijen kleurden in de zon. De natuur heeft het hier duidelijk naar haar zin. Samen liepen we rond. De appartementen en de hotelkamers zijn ruim en kleurrijk ingericht en zo gemaakt dat ze vriendelijk zijn voor de aarde. Het zwembad prijkte in de zon, kinderen speelden op de speelplaats en op de landerijen werkten ze aan de verse oogst. ?Zin in iets lekkers?? Ik knikte zo hard als ik kon. En nu zitten we hier in het restaurant. Alles wat je proeft, is eerlijk en puur en ook de huisgemaakte wijn smaakt voortreffelijk. Ik glimlach. I Vigneti is precies wat het lijkt. Puur natuur. En ik kan je dit zeggen: dat is intens genieten. Agriturismo I Vigneti
Gelukstatige staat van zijn ?Daar werd vroeger de wijn gemaakt. En het andere huis deed dienst als wintertuin voor de citrusbomen die er in grote terracottapotten voor de ramen stonden,? zegt mijn goede vriend Vittorio trots. Ik mag kiezen: villa Serenella of villa Limonaia zijn van oudsher dependances van de hoofdvilla Serena. Mijn gedachten dromen eeuwen terug. Alle betoverende verhalen die je over Toscane hoort, zijn waar, bedenk ik me. Echt waar. De tuinman is bezig in de bloeiende tuin, de pijnbomen en olijfbomen staan statig in de zon. Verderop ligt het Middeleeuwse stadje Cortona rustig tegen de heuvel. ?Rond 1800 was dit het buitenverblijf van een rijke aristocratische familie. En die staat van zijn wilden we bewaren.? Ik glimlach, want ik zie het zelfs in het zwembad voor me terug. Een beetje statig, gecombineerd met klassieke Toscaanse sferen. En als het tijd is om de gele villa?s met de groene luiken te betreden, tovert Vittorio de sleutel onder een bloempot vandaan. Familiair, dat is het hier ook. Eenmaal binnen zie ik hoe het licht door de ruitjesramen schijnt. Hoe de perfecte eeuwenoude authentieke staat gecombineerd wordt met modern comfort. De terracottavloeren, hoge houten plafonds en antiek. In de keuken stel ik me voor hoe mijn vrienden hier straks in een pan met pastasaus roeren, om daarna met z?n allen buiten te genieten van het goede leven. ?Ik kies voor de wijnvilla?, lach ik. Sierlijk loop ik door mijn statige huis en bel mijn vrienden. ?Hoe ik het zou omschrijven?? vragen ze. ?Als een Toscaans gelukstatige staat van zijn.? Villa Serenella & Villa Limonaia